FILM

 



Film in de Wattenfabriek

Het opzet: in de kleine, sfeervolle mediabox van de Wattenfabriek (Solleveld 35 te 9550 Herzele), willen wij voortaan op geregelde tijdstippen op donderdagavond om 20.00 u. een film vertonen op blu-ray (hoge kwaliteit digitale opname).


Wat blijft om evidente redenen behouden? Een deskundige inleiding voor de start van de film en de keuze voor kwalitatief hoogstaande films die u eigenlijk het voorbije jaar in de cinema's niet had mogen missen.


Wees er steeds snel bij want het aantal plaatsen is beperkt tot 50. De inkom bedraagt € 5,00 voor alle aanwezigen. Reserveren enkel via onze website: www.gammaherzele.be.

Om u de meest recente films aan te bieden zijn bepaalde titels nog niet ingevuld, ook omdat wij graag op de actualiteit willen inspelen. Het verdere programma maken wij hier altijd tijdig bekend.
Deze activiteit verloopt in samenwerking met Markant.


Wat(n)Film!
een doordachte filmkeuze, een gezellig kader, een inleiding en mogelijkheid tot nakaarten achteraf, en vooral heel veel zin in film!




Achter de wolken

Jaar: Vlaamse film - 2016 - 108'
Regie: Cecilia Verheyden
Cast: Chris Lomme, Jo De Meyere, Katelijne Verbeke, Charlotte De Bruyne, Lucas Van den Eynde



Emma en Gerard komen elkaar na meer dan 50 jaar weer tegen. Ooit waren ze geliefden, maar het leven liep anders. Zij trouwde met zijn beste vriend. Vijftig jaar later vinden ze elkaar terug en worden opnieuw verliefd. Kan je aanknopen met wat je vijftig jaar eerder achterliet? Het verhaal van een overweldigende laatste liefde, beleefd met de intensiteit van de eerste.











donderdag 15 september '16 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






The Danish Girl

Jaar: USA - 2016 - 119'
Regie: Tom Hooper
Cast: Eddie Redmayne, Alicia Vikander, Amber Heard, Matthias Schoenaerts



Tom Hooper (The King’s Speech, Les Misérables) regisseert het opmerkelijke liefdesverhaal geïnspireerd door de levens van de kunstenaars Einar en Gerda Wegener, wiens huwelijk en werk op hun kop worden gezet wanneer Einar aan de baanbrekende reis begint om een van ‘s werelds eerste transgender vrouwen te worden: Lili Elbe...











donderdag 6 oktober '16 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






d'Ardennen

Jaar: België - 2015 - 95'
Regie: Robin Pront
Cast: Jeroen Perceval, Veerle Baetens, Kevin Janssens, Jan Bijvoet, Sam Louwyck, Peter Van den Begin, Viviane De Muynck



Een brutale homejacking gaat hopeloos fout. Dave, één van de twee overvallers, moet z'n broer Kenneth noodgedwongen achterlaten. Vier jaar later komt Kenneth vrij en is er veel veranderd. Dave heeft z'n leven op de rails gekregen en probeert z'n broer te helpen waar mogelijk maar kijkt met lede ogen toe hoe ongeleid projectiel Kenneth ten koste van alles z'n ex-vriendin Sylvie terug voor zich probeert te winnen.










donderdag 20 oktober '16 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Bridge of Spies

Jaar: USA - 2015 - 141'
Regie: Steven Spielberg
Cast: Tom Hanks, Alan Alda, Amy Ryan, Sebastian Koch, Mark Rylance



De film vertelt het waargebeurde verhaal van James Donovan, een advocaat die zich in het centrum van de Koude Oorlog bevindt wanneer hij door de CIA gerekruteerd wordt om een haast onmogelijke missie uit te voeren: onderhandelen over de vrijlating van een door de Russen gevangen genomen Amerikaanse piloot.










donderdag 10 november '16 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Our Little Sister

Jaar: Japan - 2015 - 128'
Regie: Hirokazu Kore-eda
Cast: Haruka Ayase, Masami Nagasawa, Kaho



Drie zussen wonen samen in een huis in Kamakura. Als hun vader overlijdt gaan ze naar zijn begrafenis ondanks dat ze al jaren geen contact meer met hem hebben. Daar ontmoeten ze hun jongere halfzus Suzu. Ze vragen haar bij hen in te komen wonen.












donderdag 24 november '16 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Les innocentes

Jaar: Frankrijk, Polen - 2015 - 115'
Regie: Anne Fontaine
Cast: Lou de Laâge, Agata Buzek en Joanna Kulig



Polen, de winter van 1945. Mathilde Beaulieu is een jonge doktersstagiaire die werkt voor een afdeling van het Franse Rode Kruis. Ze hebben als doel het vinden, behandelen en repatriëren van Franse overlevenden van de Duitse kampen. Op een dag, terwijl ze aan het werk is in een ziekenhuis in Polen, komt een non Mathilde smeken om haar te volgen naar het klooster. Een aantal nonnen zijn namelijk zwanger.









donderdag 8 december '16 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Problemski Hotel

Dit is een samenwerking met de GROS (Gemeentelijke Raad voor Ontwikkelingssamenwerking)

Jaar: België - 2015 - 110'
Regie: Manu Riche
Cast: Josse De Pauw, Marijke Pinoy, Tarek Halaby, Evgenia Brendes, Gökhan Girginol, Hayder Helo, Lydia Indjova



Niemand weet waar Bipul vandaan komt, ook hijzelf niet. Samen met andere lotgenoten zit Bipul vast in het Problemski Hotel, een centrum voor asielzoekers in het hart van Europa. Hij kwijnt stilletjes weg maar heeft zich neergelegd bij zijn situatie. Daar komt verandering in als hij er Lidia tegen het lijf loopt. Haar komst maakt iets in hem los en doet hem weer aan een betere toekomst denken. Een nieuw leven samen in Londen lonkt.









maandag 30 januari '17 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang:
€ 5,00 | in combi met lezing van 18 jan. € 7,00
(drankje inbegrepen)


Wil je meer weten over deze film.





Me before you

Jaar: Verenigd Koninkrijk - 2016 - 110'
Regie: Thea Sharrock
Cast: Emilia Clarke, Sam Claflin en Jenna Coleman



William Traynor (Sam Claflin) was een levensgenieter totdat hij als gevolg van een verkeersongeluk verlamd raakte. Zijn wens is om zijn leven te beëindigen. Een jonge laag opgeleide vrouw afkomstig uit een arbeidersgezin, Louisa Clark (Emilia Clarke), wordt in dienst genomen om hem te verzorgen. Tussen hen ontstaat een bijzondere band.










donderdag 9 februari '17 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.





The imitation game

Jaar: Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten - 2014 - 114'
Regie: Morten Tyldum
Cast: Benedict Cumberbatch, Keira Knightley en Matthew Goode



Film over het levensverhaal van Alan Turing, een Britse wiskundige en informaticus. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte hij voor de Britse crypto-analytische dienst, die als doel had onderschepte gecodeerde berichten van de Duitsers te ontcijferen. Turings grootste verwezenlijking bestond erin om als één van de eersten de Duitse Enigma-codes te breken waardoor de Geallieerden de controle over de Atlantische Oceaan kregen en uiteindelijk de oorlog zouden winnen.








donderdag 23 februari '17 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.






Les Cowboys

Jaar: Frankrijk - 2015 - 114'
Regie: Thomas Bidegain
Cast: François Damiens, Finnegan Oldfield en John C. Reilly



Alain houdt zich voor zijn hobby op in een gemeenschap van cowboys in Frankrijk. Samen met zijn zoon gaat hij op zoek naar zijn dochter, nadat die met haar radicaliserende Arabische geliefde van Frankrijk naar Afghanistan vertrokken is. Het verhaal omspant een periode van 12 jaar, het begin van de nieuwe eeuw, net de periode van de aanslagen in Madrid, New York en Londen.









donderdag 9 maart '17 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.





Julieta

Jaar: Spanje - 2016 - 99'
Regie: Pedro Almodóvar
Cast: Adriana Ugarte, Emma Suárez en Rossy de Palma



Het verhaal van Julieta, vanaf 1985 tot het heden. Julieta probeert te overleven op de rand van waanzin. Haar leven wordt gekenmerkt door een reeks van gebeurtenissen rondom de verdwijning van haar dochter. Als gevolg van het lot, schuldgevoel en een ondoordringbaar mysterie verlaat ze degenen die ze lief heeft. Dit veroorzaakt veel innerlijke pijn.










donderdag 23 maart '17 om 20 uur
Mediabox van de Wattenfabriek
Solleveld 35 - Herzele

Toegang: € 5,00


Wil je meer weten over deze film.







Info: P. Buyle - tel. 053 63 05 60

Het aantal plaatsen in de Wattenfabriek is beperkt tot 50 personen - inschrijven op voorhand is aan te raden.
Inschrijven via www.gammaherzele.be (klik hiervoor 'tickets' bovenaan deze pagina).




Achter de wolken

Najaar 2013. Voor de eerste keer in hun leven staan de Vlaamse acteertalenten Chris Lomme en Jo De Meyere samen op het podium voor het toneelstuk Achter de wolken, geschreven door Michael De Cock. Het succes is overdonderend: maar liefst 50 000 mensen zullen het stuk bekijken, onder wie de jonge filmmaakster Cecilia Verheyden. Zij ging kijken op aanraden van Peter Bouckaert van productiehuis Eyeworks die er al lang van droomde met haar samen te werken rond een interessant project. De regisseuse werd vooral bekoord door de ontwapenende eenvoud van het toneelstuk. “Als je vandaag naar het toneel gaat, kun je vaak nauwelijks iets begrijpen van wat er zich op de bühne afspeelt. Op dat vlak was het stuk een ware verademing.” Het project werd meteen haar langspeelfilmdebuut.

Het verhaal is bijzonder pakkend. Kersverse weduwe Emma krijgt na vijftig jaar haar ex-lief over de vloer, de beste vriend van haar pas overleden echtgenoot. Al snel borrelt de al die tijd gesmoorde passie tussen de twee zeventigplussers weer op. Maar hoort Emma niet te rouwen? En hoe pik je na een halve eeuw de liefdesdraad weer op? De inspiratie voor het toneelstuk vond Michael De Cock in de openhartige gesprekken die hij met zijn hoofdrolspelers voerde. Want niemand kan het verlies van een partner zo goed beschrijven als diegene die het zelf heeft meegemaakt. Jo De Meyere werd in 2003 weduwnaar en in 2009 overleed acteerlegende Nand Buyl, de man van Chris Lomme.

Cecilia Verheyden was zich maar al te bewust van de ironie dat zij als jonge cineaste debuteert met een film over twee krasse 70-plussers. Haar kortfilms die zij voordien gemaakt had draaiden immers rond mensen van haar leeftijd. Toch werd de cineaste in de eerste plaats getroffen door de herkenbaarheid van het verhaal. Ondanks hun leeftijd kampt het oude koppel met dezelfde angsten en onzekerheden, dezelfde verlangens en idealen als pubers die voor het eerst verliefd worden. Om dat universele extra in de verf te zetten, stak de cineaste ontzettend veel van zichzelf in de film. Onder haar invloed ontstonden nieuwe dialogen en werden er ook personages toegevoegd. Zo is de relatie tussen het vrouwelijke hoofdpersonage en haar kleindochter gebaseerd op de band tussen Verheyden en haar grootmoeder. En aangezien het verhaal van drie generaties verteld wordt kreeg de film ook een driedubbele gelaagdheid. Die aanpassingen maakte zij samen met Michael De Cock, de auteur van het toneelstuk die ook het scenario van de film schreef waarin alles herleid is tot zijn grootste eenvoud, tot zijn grootste waarachtigheid. Een ideale mix blijkt achteraf! Beiden mogen terecht fier zijn op hun werk!

De film is een echte acteerfilm. Als geen ander weet Cecilia Verheyden enorm veel uit haar hoofdacteurs te puren. Beiden leveren puntgave acteerprestaties gekenmerkt door een ongelooflijke naturel en een waardige sereniteit. Gerard is een verbeten romanticus en vertoont een vastberaden gedrag. Emma is voor hem een vrijgeleide om zich in haar leven binnen te werken, zich aan haar op te dringen, om actie te ondernemen… Voor Emma is dat alles niet zo vanzelfsprekend. We begrijpen haar aanvankelijke voorzichtige afhouden, afweren zelf. Ook al was haar huwelijk vrij ongelukkig, toch aarzelt zij, twijfelt zij… al voelt zij het pijltje van Cupido des te scherper. Samen met haar twee begenadigde acteurs had de regisseuse aandacht voor elk detail, voor de kleinste geste, het minste woord dat haar hoofdpersonages duiden, diepte geven, karakter verlenen. Het maakt van hen mensen van vandaag, die de liefde opnieuw alle kansen laten om weer open te bloeien. Of om het met de woorden van Michael De Cock te zeggen : “het is het verhaal van de allerlaatste liefde, beleefd met de intensiteit van de eerste. Zo intens, dat ze begeestert en gelukkig maakt, zo overweldigend dat we er allemaal een beetje bang van zijn, maar dat we er allemaal zo naar verlangen.”

En de titel Achter de wolken? Verwijst hij naar iets uit een ver verleden? Of misschien refereert hij naar het verborgene in een mensenleven: een poëtische vertaling voor het feit dat je een persoon nooit volledig kunt kennen. Of is het gewoon een metafoor voor een droom die iedereen op zijn manier kan interpreteren, aarzelend tussen weemoed en verlangen, zoals het te lezen staat in het autobiografische boek “Zonderlinge Zielen” waarin Gerard zijn gevoelens van zich heeft afgeschreven?

De film is een zeer geslaagde adaptatie van het succesrijke toneelstuk. Een huzarenstukje waarin de jonge regisseuse met glans geslaagd is. Een ode aan de liefde en aan het leven. De ideale opener van het nieuwe filmseizoen! Een zoveelste parel aan het kroonjuweel van de Vlaamse film!



Regie: Cecilia Verheyden
Scenario: Michael De Cock, naar het gelijknamige theaterstuk
Fotografie: Brecht Goyvaerts
Muziek: Steve Willaert
Montage:
Vertolking: Chris Lomme (Emma), Jo De Meyere (Gerard), Katelijne Verbeke (Jacky), Charlotte De Broyne (Evelien) e.a.

<< terug




The Danish Girl
The Danish Girl vertelt het waar gebeurde verhaal van Lili Elbe, de eerste transseksuele vrouw die in 1882 geboren werd als Einar Wegener en die als eerste persoon in de jaren 20 van vorige eeuw een geslachtsoperatie liet ondergaan. Voor het scenario baseerde men zich ook op de roman van David Ebershoff (2000). Het resultaat van regisseur Tom Hooper (The King’s Speech, 2010) mag gezien worden. The Danish Girl is een aangrijpend verhaal dat niemand onberoerd kan laten, niet alleen omwille van het transgenderthema ! En dat de thematiek van de film zeker niet achterhaald is, bewijzen volgende gegevens. Heel vaak worden transgenders nog het slachtoffer van geweld. In 32 Amerikaanse staten kan het ook je job kosten. Het zelfmoordpercentage onder transgenders is bijna 40%...

The Dansih Girl is in de eerste plaats een liefdesverhaal tussen Gerda (rijzende ster Alicia Vikander) en Einar (de charismatische acteur Eddie Redmayne), beiden kunstschilders in het Kopenhagen van de jaren 20. Wanneer Einar poseert voor zijn vrouw omdat haar model te laat is, beseft hij plots dat hij een vrouw is in een mannenlichaam. De zoektocht naar zijn identiteit, de onrust en de twijfel, de onafwendbare geslachtsoperaties en de sentimentele verwarring die daarmee gepaard gaat stellen hun relatie zwaar op de proef. Hierbij wordt het transgenderthema uiterst respectvol en van binnenuit benaderd en losgekoppeld van overbodig gepsychologiseer of de al te gemakkelijke verwijzing naar homoseksualiteit of schizofrenie. In feite bestond de woordenschat toen nog niet om dit “geval” te beschrijven. Lili kon alleen maar vertrouwen op haar instinct en gevoelens.

Een van de belangrijkste boodschappen van de film is dat het voor transgenders niet voldoende is louter voor een vrouw of man te willen doorgaan. Dat zou betekenen dat je iemand probeert te zijn die je niet bent. Jezelf zijn is veel belangrijker. Hun identiteit hangt dus niet af van de kleren die zij dragen en al evenmin van de operaties die zij al dan niet hebben ondergaan. Het gaat om wie je je vanbinnen voelt. Deze evolutie wordt kernachtig in beeld gebracht door het personage Lili die er aanvankelijk alles aan doet om er zo mooi mogelijk uit te zien: teveel make-up, te vrouwelijke kleren, teveel experimenteren… om zichzelf te ontdekken. Zo zien we dat de transformatie in meerdere stappen verloopt en elke etappe ervan is een grote stap. Stilaan wordt er een nieuwe wereld ontdekt en nieuwe manieren om zich uit te drukken.

De twee hoofdacteurs dragen moeiteloos de film. Vorig jaar won Eddie Redmayne een Oscar voor zijn spectaculaire inleving in de zwaar verlamde professor Stephen Hawking in The Theory of Everything. Ook nu doet hij dat met een onvoorstelbare gevoeligheid in de interactie met zijn vrouw, of die nu erotisch, gespannen of wanhopig is. Voor zijn rol heeft hij talrijke openhartige gesprekken met transgenders gehad, van alle leeftijden en achtergronden. Toch was het Alicia Vikander die dit jaar een Oscar kreeg voor de beste vrouwelijke bijrol. Het is inderdaad aandoenlijk hoe zij haar echtgenoot blijft steunen en beminnen in zijn transformatie. Van empathie gesproken!

Deze fantastische acteerprestaties gecombineerd met de verblindende fotografie in het art nouveau-Europa van de jaren 20 (enkele Brusselse locaties gaan hierbij door voor Parijse interieurs) geven een prachtig schouwspel om naar te kijken en maken van The Dansih Girl een groots opgezette productie met een gave opbouw, dramatische muziek van Alexandre Desplat, een rijk kleurenpalet, verfijnde kostuums en heel veel stilering waaraan onze Matthias Schoenaerts zijn deel bijdraagt in een overtuigende bijrol. Kortom, een klassiek drama dat geenszins de bedoeling heeft te contesteren of te choqueren.

Als uitsmijter enkele bedenkingen geformuleerd door hoofacteur Eddie Redmayne : Ik denk dat geslachten deel uitmaken van een breed spectrum en dat “vrouwelijk” en “mannelijk” scheiden een achterhaald idee is (…) Ik ben erg blij met de plotse toename van begrip en respect de laatste jaren. Ik stel vast dat de tijd eindelijk rijp is voor een gesprek. Lili kreeg honderd jaar geleden te maken met onbegrip, discriminatie en geweld en sindsdien hebben we bitter weinig geleerd. Het is goed dat we wat vooruitgang boeken maar het is schokkend dat het nu pas gebeurt en dat de weg nog zo lang is. Niet te verwonderen dus dat producer Gail Mutrux 15 jaar heeft moeten ijveren om The Danish Girl gemaakt te krijgen.


Regie: Tom Hooper
Scenario: Lucinda Coxon, naar de roman van David Ebershoff
Fotografie: Danny Cohen
Muziek: Alexandre Desplat
Montage:
Vertolking: Eddie Redmayne (Einar Wegener / Lili Elbe, Alicia Vikander (Gerda Wegener), Matthias Schoenaerts (Hans Axgil), Ben Wilshaw (Henrik), e.a.

<< terug




d'Ardennen

Op het jongste Filmfestival van Oostende viel de film d'Ardennen maar liefst zeven keer in de prijzen. Een ervan was de Ensor voor de beste Vlaamse film van het afgelopen jaar. De film is ook onze Belgische inzending voor de Oscars in Hollywood.

Nadat hij al grote ogen gooide met een aantal kortfilms begon Robin Pront in 2012 met de regie van zijn eerste langspeler. Het resultaat is een verrassende, broeierige misdaadfilm met een scheut humor en een indrukwekkende Vlaamse ensemblecast. Een sociale schets ook gekoppeld aan een ontsporende thriller. Een rauw verhaal opgedist vanuit de onderbuik van de maatschappij.

De film vertelt de noodlottige “tranche de vie” van twee aan lager wal geraakte broers. Kenneth, een ongeleid projectiel, belandt achter de tralies na een mislukte homejacking. Zijn jongere broer Dave kon eraan ontsnappen en werkt sindsdien in een carwash. Wanneer Kenneth weer vrijkomt, probeert hij zijn leven terug op de rails te krijgen, maar vooral zijn ex-vriendin Sylvie terug te winnen. Alleen weet hij niet dat zijn broer ondertussen met haar is gaan lopen.

Net zoals in zijn kortfilms hanteert Robin Pront een eigen visuele stijl. Toch gaat hij met d’Ardennen nog een stapje verder. De film is echt “noir”, grijpt je naar de keel en is zeker niet geschikt voor toeschouwers die niet tegen een spatje bloed kunnen. Wel aanbevolen voor iedereen die een rasecht filmer aan het werk wil zien. De voorbeelden van de regisseur zijn niet de minste : Martin Scorsese, Brian De Palma, Quinten Tarentino, Sike Lee, … “Als je brave films wil maken, stop er dan maar mee”, zegt de regisseur. Een statement dat kan tellen!

Op drammerige Bonzaibeats worden we als toeschouwer als het ware getuige van de lugubere “couleur locale”. Krappe huiskamers, een smoezelige discotheek, een louche garage, doorregende plaatsen bij een brug of dok… doen ons bijna deel uitmaken van het criminele milieu. En natuurlijk zijn er de mistige Ardeense bossen om de onomkeerbare ontsporing in de verf te zetten. Net hier bewijst Pront zijn overschot aan métier. Hij neemt rustig de tijd om de beelden en de geluiden voor zich te laten spreken.

In dit doemdecor gaan de personages hun noodlot tegemoet. Vooral Kevin Janssens (die we kennen van “feel good” films als Zot van A, Windkracht 10 en Smoorverliefd) boort hier een psychopathisch kantje aan dat we van hem nog niet gezien hebben. Hij is één brok frustratie en het is slechts een kwestie van tijd dat zijn opgekropte agressie zal ontploffen. “Zalig toch dat je als acteur dingen kunt doen die je in het dagelijkse leven niet doet”, aldus de acteur.

d’Ardennen is op zin minst gezegd een gedurfde film met niet één maar verschillende hoeken af maar serveert ons iets dat we nog maar zelden hebben mogen aanschouwen. En toch tracht regisseur Robin Pront op zoek te gaan naar de poëzie van het rauwe realisme. Een unieke ervaring. Niet te missen!


Regie: Robin Pront
Scenario: Robin Pront en Jeroen Perceval
Fotografie: Robrecht Heyvaert
Muziek: Hendrik Willemyns
Montage:
Vertolking: Jeroen Perceval (Dave), Kevin Janssens (Kenneth), Veerle Baetens (Sylvie), Jan Bijvoet (Stef), Sam Lowyck (Joyce)

<< terug




Bridge of Spies

Het betere werk van Steven Spielberg kennen we vooral via Schindler’s List, het Holocaustdrama uit 1993. Geboren in 1946 stamt de regisseur af van Oekraïense Joden die al jaren voor WO II naar de VS geëmigreerd waren. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat Spielberg als kind gepassioneerd geraakte door de Holocaust. Evenzo werd hij als adolescent geboeid door de Koude Oorlog in de jaren 50-60. Als Amerikaans ingenieur werkte zijn vader (die perfect Russisch sprak) immers een tijdje in de Sovjetunie, in het kader van een uitwisselingsproject. En de straffe verhalen die hij er thuis over vertelde spraken tot de verbeelding…

Met zijn jongste film stort Spielberg zich nog maar eens op een stuk Duitse geschiedenis. Bridge op Spies is een op historische feiten gebaseerde spionagethriller. Het verhaal start anno 1957 in Brooklyn, NY. De camera volgt angstvallig een schilder die een Russische spion blijkt te zijn. De FBI neemt hem in hechtenis en om alles volgens de regels te laten verlopen heeft spion Rudolf Abel recht op een “eerlijk” proces. James Donovan, een vermaard verzekeringsadvocaat, wordt gevraagd de spion te verdedigen. Ervoor had hij ook als assistent van de Amerikaanse aanklager op de naziprocessen in Nürnberg gediend. Zo verzeilt de rechtspleiter in een buitengewone situatie. Want hij neemt zijn job au sérieux en dat wordt hem door de publieke opinie niet in dank afgenomen. Donovan vond dat een rechtsstaat het zich kon veroorloven ook zijn vijanden fair te behandelen, een mening die op dat moment, de tijd van de heksenjacht op communisten slechts een minderheid in de VS deelde. Wanneer een tijdje later een Amerikaanse piloot gearresteerd wordt in de USSR is Donovan dan ook de aangewezen man om een gevangenenruil onderhandelen. In het hol van de leeuw, op de “Bridge of Spies”, de Glienicke brug, die West-Berlijn met Potsdam verbindt. Ook andere spionnen zullen hier in de toekomst uitgewisseld worden door de supermachten.

Bridge of Spies is oerdegelijke, intelligente, traditioneel opgebouwde en klassiek geregisseerde cinema. Als geen ander weet Spielberg ons van begin tot einde te boeien. De fotografie is subliem, vaak baadt die in irreëel tegenlicht. Vooral de manier waarop de Koude Oorlogssfeer in het Berlijn van begin de jaren 60 geëvoceerd wordt is meesterlijk ! Kortom, een uitstekende Amerikaanse publieksfilm die iedereen kan smaken.

Als uitsmijter nog dit. Als een van de minpunten van Obama’s presidentschap wordt het voortbestaan van de terreurgevangenis op Guantanamo aangehaald. Ondanks Obama’s belofte die te sluiten zitten daar nu nog steeds veel gevangenen vast, zonder veel bewijs en zonder proces. Een groot deel zal ooit zelfs vrijgesproken worden. Iets wat vele Amerikaanse politici niet graag zien gebeuren. Er zou maar eens een terreurdaad gepleegd worden door een van die ex-gevangenen ! “Wat men Abel destijds aanwreef, verschilt niet zo veel van de aantijgingen tegen enkele Guantanamogevangenen. Dat we mensen het proces weigeren dat een rechtsstaat betaamt, dat we de Bill of Rights en onze grondwet omzeilen alleen omdat het ons goed uitkomt, dat zou iemand als Donovan nooit voor mogelijk hebben gehouden”, betoogt Steven Spielberg. En nog bozere tongen beweren dat niet de Russische president Poetin maar Obama ons weer naar de Koude Oorlog gebracht heeft. Het is maar hoe je het bekijkt ! Hoe dan ook, een film die zeker stof ter discussie geeft!


Regie: Steven Spielberg
Scenario: Matt Charman, Ethan en Joel Coen
Fotografie: Janusz Kaminski
Muziek: Thomas Newman
Montage:
Vertolking: Tom Hanks (James Donovan), Mark Rylance (Rudolf Abel), Amy Ryan (Mary Donovan), Alan Alda (Thomas Watters) e.a.

<< terug




Our Little Sister

Niemand maakt zo’n fijnzinnige, eerlijke en aangrijpende films over families als de Japanse regisseur Hirokazu Kore-Eda. Dit konden we twee jaar geleden al ervaren met Like Father, Like Son, een film die de juryprijs in Cannes won. Ook in zijn jongste film Our little Sister staat de familie centraal. Opnieuw onderzoekt de regisseur wat het precies betekent om een gezin te zijn. En ook nu is het een film die ons als kijkers naar het hart grijpt en ons gelukkig maakt.

Nochtans heeft het verhaal alles van een donker drama. Drie zussen, twintigers, wonen de begrafenis bij van hun vader, die zij al vijftien jaar niet meer hebben gezien. Zij vernemen er dat zij nog een halfzusje hebben, een kind dat hun vader verwekte met de vrouw waarmee hij er vandoor ging. Het klikt meteen en de drie beslissen het 13-jarig meisje in hun midden op te nemen. Zij nemen haar mee van het platteland, waar de begrafenis plaats vond, naar het familiehuis in de stad Kamakura. Wat natuurlijk een aantal spanningen veroorzaakt en ook het onverwerkt verleden boven water doet komen, zoals de relatie met de moeder van de oudste drie zussen die ook haar gezin in de steek liet.

Natuurlijk gaat de film over rouw en over het gevoel van verlatenheid. Toch blijft de toon luchtig, één van de grootste verdiensten van de regisseur. Het is er hem vooral om te doen de magie en het mysterie van de familiebanden te verkennen. Als geen ander weet hij te vatten wat de zussen echt aan elkaar bindt, niet zozeer door wat zij elkaar vertellen, als door wat hun blikken en gebaren onthullen. Grote aandacht gaat hierbij naar de tijd die de zussen met elkaar doorbrengen (samen koken, eten, wandelen, …), hoe zij voor elkaar zorgen en samen naar louterende momenten toegroeien . Ook het delen van rituelen is heel belangrijk. Ondanks het feit dat zij er al jaren alleen voor staan, voelen zij zich niet als slachtoffer en genieten zij van het leven en van elkaars gezelschap. Meer en meer beseffen zij dat zij zielsverwanten zijn en elkaar zoveel te bieden hebben. Daarom is Our little Siste ook een film over aanvaarding. “Het gaat er niet om dat je vergiffenis schenkt of dingen vergeet die je niet wil vergeten. Het gaat erom dat je je schikt naar de nieuwe situatie. Aanvaard je bestaan! Pas dan kun je groeien als mens”, mijmert de regisseur. Van levenswijsheid gesproken!

De film is gebaseerd op een manga, een Japans stripalbum. En dat merk je, want het verhaal teert vooral op krachtige beelden. De beeldregie is subtiel want zonder dat je het merkt is de camera voortdurend in beweging, behalve tijdens de lang aangehouden close-ups op de emotionele momenten. De fotografie is vederlicht, vol heldere, transparante kleuren, en draagt bij aan de sprookjesachtige sfeer van de locaties. Op de mooie soundtrack tekenen strijkinstrumenten, piano, fluit en harp repetitieve patronen en suggereren op die manier de cirkelstructuur van het verhaal. Gedurende vier seizoenen vernemen we immers welke weg elk personage aflegt. Door die heldere vormgeving blijft het geheel ademen en ga je als toeschouwer des te meer meeleven met de mooi uitgewerkte personages. Ja, je maakt als het ware deel uit van dit onwaarschijnlijke gezinnetje waarmee je lief en leed deelt. Subliem trouwens hoe de vier jonge actrices zich inleven in hun rol!

Our little Sister is een tedere, gevoelige, oprechte en zachtjes weemoedige film over boeiende, breekbare en net daardoor herkenbare mensen. Kore-Eda observeert en registreert op een bescheiden manier, wat empathische cinema oplevert. Een niet te missen pareltje!


Regie: Hirokazu Kore-Eda
Scenario: Hirokazu Kore-Eda
Fotografie: Takimoto Mikiya
Muziek: Kanno Yoko
Montage:
Vertolking: Ayase Haruka (Sachi), Nagasawa Masami (Yoshino), Kaho (Chika), Hirose Suzu (Asano Suzu) e.a.

<< terug




Les innocentes

Polen, 1945. De Tweede Wereldoorlog is eindelijk voorbij. Mathilde Beaulieu, een jonge Franse dokter bij het Rode Kruis, behandelt in de buurt van Warschau de laatste Franse soldaten die terugkeren van het front. Op een nacht komt een novice uit een naburig benedictinessenklooster om hulp vragen. Acht zusters zijn er immers door oprukkende Russische soldaten zwanger gemaakt. Op eigen risico rijdt de dokter ’s nachts naar het afgelegen klooster om de zusters te helpen bij de bevalling maar zij krijgt daarbij heel wat tegenkanting van Moeder Overste die alle touwtjes in handen heeft en de zaak wil geheimhouden en zelfs in de doofpot wil stoppen. Bijgevolg verlopen de verhoudingen moeizaam tussen de jonge niet-gelovige arts en de nonnen, die de regels strikt naleven.

Les Innocentes is een ontroerend verhaal, gebaseerd op ware gebeurtenissen die de toeschouwer confronteert met hartverscheurende dilemma’s. Voor het scenario maakte de Franse regisseuse Anne Fontaine, bekend o.a. van Coco avant Chanel, gebruik van het dagboek van Madeleine Pauliac, een jonge Franse arts die door het Rode Kruis in 1945 naar Polen werd gestuurd. En historisch onderzoek toont aan dat er inderdaad heel wat nonnen verkracht zijn door de Russen (wellicht ook door de Duitsers e.a.), vaak met medeweten van de legerleiding. Niet alleen in Polen trouwens, ook in Silezië. Verkrachtingen van vrouwen zijn altijd een oorlogswapen geweest. En ook nu nog lopen geestelijken een groot risico, wegens hun status. Nonnen verkrachten is het meest grensoverschrijdend en opwindend.

Om de waarachtigheid van haar film nog in de verf te zetten verbleef de regisseuse een hele tijd in een kloostergemeenschap. Hierdoor kon zij leren hoe broos het geloof van nonnen in God wel is, een element dat zij verwerkte in haar film die, op die manier, ook een universeel en tijdloos karakter krijgt. Beslissen om nooit moeder te worden bijvoorbeeld is voor een vrouw zeer aangrijpend en leidt tot heel wat gewetensvragen. En zo kon Anne Fontaine ook beter begrijpen waarom er in naam van het geloof of religieuze dogma’s dingen gedaan worden die wij aberrant of zelfs zinloos vinden. En hoe slaag je er in je geloof niet te verliezen na dergelijke verschrikkelijke gebeurtenissen? Geloven is 24 uur twijfelen per dag en één minuut hoop”, vertrouwt Maria Mathilde toe. En wat de regisseuse nog het meest interesseerde waren de verschillende kanten van het geloof. Geloven in wat je doet, geloven in het leven, geloof hechten aan een religie. Vandaag is er echter een tendens die stelt dat dit allemaal niet compatibel is.”

Naast die zeer boeiende thematiek beschikt de film nog over een aantal andere troeven. Zowel binnen als buiten de kloostermuren heeft de regisseuse ervoor gekozen heel sober te filmen. Het was belangrijk zich op het innerlijke te concentreren, op de menselijke complexiteit. De aardse kleuren en de doordachte kaders die soms aan de schilderijen van Bruegel doen denken, versterken de mysterieuze sfeerschepping. De muziek, vooral religieuze gezangen en religieuze liederen van Hildegard von Bingen, staan symbool voor de tijd : de winter, december, de periode net voor Kerstmis. De ingetogen acteerprestaties beklemtonen de kracht van de nonnen. Anderzijds komt de frisheid en jeugdigheid van de jonge actrice Lou de Laâge de film zeker ten goede!

Ondanks de hardheid van het gegeven is Les Innocentes een heel mooie, maar oh zo fragiele film. Het is zelfs passionele cinema waarin personages tot leven gebracht worden in al hun menselijke complexiteit. En we kunnen het al verklappen: er is een happy end! Deze film is een waardig slotakkoord voor het programma van de eerste seizoenhelft. Het Kerstgeschenk van Gamma!


Regie: Anne Fontaine
Scenario: Anne Fontaine
Fotografie: Caroline Champetier
Muziek: Grégoire Hetzel
Montage:
Vertolking: Lou de Laâge (Mathilde), Agata Buzek (Maria), Agata Kulesza (Moeder Overste) e.a.

<< terug




Problemski Hotel

Na een reeks bejubelde documentaires, o.a. voor het RTBF-programma Striptease en reportages, o.a. over koning Boudewijn (Baudouin I) en Tom Barman (Tempo of a restless soul) is Poblemski Hotel de eerste fictiefilm van de vrij onbekende regisseur Manu Riche. Daarvoor inspireerde hij zich op de in 2003 gepubliceerde roman Problemski Hotel van Dimitri Verhulst. Toen de regisseur dit boek gelezen had, besefte hij dat het probleem van de vluchtelingenproblematiek nog nooit zo goed beschreven was, omdat het geen verbloemend verhaaltje vol dramatisch medelijden aanbiedt. Het is niet moralistisch en het zoekt geen oplossing of schuldige. Integendeel, het is een zeer open, hard én humaan boek. Het verhaal is op feiten gebaseerd, maar Verhulst injecteert de realiteit met een scheut cynisme en absurde humor die je, volgens Manu Riche, gemakkelijk naar cinema kunt vertalen. En nu, zovele jaren later, blijft de roman nog altijd brandend actueel.

Eind 2001, vijf jaar voor het verschijnen van De helaasheid der dingen is Dimitri Verhulst een jonge, beloftevolle schrijver die door het literaire tijdschrift Deus ex Machina gevraagd wordt een paar dagen undercover te verblijven in het asielcentrum van Arendonk. Daar kan hij observeren hoe het er aan toegaat, om er daarna verslag van uit te brengen. Zijn ervaringen inspireren de auteur niet enkel tot een reportage, maar ook tot de veelbesproken roman Problemski Hotel, een tragikomisch portret van mensen in een gevangenis zonder tralies. Maar zijn personages zijn veel rijker en werpen talloze existentiële vragen op. En zo gaat het boek over de condition humaine van ons allemaal. “Eigenlijk zijn wij allemaal even hulpeloos en onbestemd als de mensen die aankomen in een asielcentrum”, merkt de auteur op. Inderdaad, zijn we niet allemaal vluchtelingen in de manier waarop we omgaan met de asielproblematiek ? Hoe dan ook, toen naar een reactie op de film gevraagd werd aan Dimitri Verhulst verklaarde hij dolgelukkig te zijn omdat de regisseur trouw gebleven was aan de sfeer, de toon en de thematiek van het boek. Meer nog, met een aantal geniale visuele vondsten rijgt hij de verscheidene verhalen van de bewoners van het asielcentrum op een sublieme wijze aan elkaar. Het resultaat : een wrange komedie die de kafkaiaanse surrealiteit van een uitzichtloze asielprocedure vakkundiger ontleedt dan menig nieuwsitem.

In het boek is het hoofdpersonage, Bipul Masli, een asielzoekende oorlogsfotograaf maar in de film is hij veranderd in iemand die zijn geheugen kwijt is. De regisseur wilde immers een soort non-iemand creëren, geen hulpeloze, arme vluchteling maar wel een soort afstandelijke voyeur, tegelijk insider en outsider, een vluchteling zonder land van herkomst, zonder verleden en toekomst, die er op een cynische manier in slaagt zijn lotgenoten vilein te observeren en kritisch te fileren. Een intelligente bemiddelaar ook van wie alles schijnbaar afglijdt. De bedoeling was op die manier een aantal clichés i.v.m. vluchtelingen overboord te gooien, wat de identificatie met het personage zeker niet vergemakkelijkt. De film gaat immers over om het even wie die vastzit in een min of meer permanent tussenstation. De regisseur is niet op zoek naar de waarheid over asielzoekers, maar naar het irrationele aspect van hun leven. Meer dan een realistisch portret van geluks- dan wel veiligheidszoekers weerspiegelt Bipuls desillusie de bureaucratische onverschilligheid in het asielcentrum. Via Bipuls cynisme kijken we in een vervormende spiegel en zien een ongemakkelijke satire op de gemakzucht, zowel wat betreft onze angst voor het vreemde als ons medeleven met het knuffelbare. Het ingehouden spel van de vaak onbekende maar geweldige acteurs (de meesten onder hen zijn effectief asielzoekers geweest), allemaal uit de Vlaamse en Brusselse toneel-en danssector, is daarbij subtieler en verfijnder dan dat je op het eerste gezicht zou denken.

Daarom klopt ook de keuze om niet in een asielcentrum te filmen maar in een verlaten kantoorgebouw (de BNP Paribas Fortis-toren in hartje Brussel net voor de afbraak). Het gebouw heeft immers iets kafkaiaans : hoewel je constant kunt uitkijken over de stad die uitnodigt tot vrijheid en leven, heeft het geen begin en einde en draai je er rond in cirkeltjes. En binnen in het gebouw houden de blanke Vlamingen zich bezig met het opzetten van een kerstboom, rondjes snelwandelen en salsa aanleren. Zij lijken volledig vervreemd van de situatie van de asielzoekers in het centrum. Is deze vluchtende en ontwijkende houding niet symptomatisch voor de Belgische, en bij uitbreiding, de Europese “oplossingen” die uitgedokterd worden?

Om te besluiten geef ik de lezer/kijker nog een aantal bedenkingen mee geformuleerd door de auteur van het boek en de regisseur van de film:

Nergens krijg je het idee dat er de afgelopen jaren ook maar iets veranderd is in de manier waarop we met asielzoekers omgaan. Het vluchtelingenprobleem wordt nooit fundamenteel aangepakt. Het is altijd occasioneel. Altijd worden er à l’improviste oplossingen bedacht. De realiteit is dat er altijd vluchtelingen zullen zijn. Er is een hoop miserie op de wereldbol en dat zal zo blijven. Los de situatie in Syrië op en het zal ergens anders beginnen te stinken.

Ik geloof nochtans stellig dat een structurele oplossing voor de opvang van vluchtelingen perfect mogelijk is. Maar ik kan alleen maar constateren dat de politiek geen plan en geen visie heeft. En dat gaat niet alleen over vluchtelingen, maar ook over hoe we een maatschappij kunnen creëren die ons opnieuw de mogelijkheden geeft om kinderen op te voeden tot kritische burgers die de problemen van de toekomst kunnen aanpakken. De meeste politieke partijen vertellen echter een heel ander verhaal. Hun reactie op de crisis is heel krampachtig en wil vooral angst onder de bevolking verspreiden. En dat terwijl we 75 jaar geleden zelf vluchtelingen waren.

Onze beschaving staat op dit moment op het randje van het faillissement. Onze lakse houding tegenover fundamentele problemen is heel raar. Quota opleggen en deuren sluiten ? We hebben het wel over mensen die op de vlucht zijn voor oorlogen. De Vlaamse regering vindt het plezant om miljoenen te investeren in gezangen en lichtjes aan de IJzer om een oorlog te herdenken van honderd jaar geleden, maar de oorlog die nu aan de gang is, willen we niet zien. Dat is toch absurd?


Regie: Manu Riche
Scenario: Manu Riche naar de roman van Dimitri Verhulst
Fotografie: Renaat Lambeets
Muziek: Guy Cabay en Amandine Beyer
Montage:
Vertolking: Tarek Halaby (Bipul), Evgenia Brendes (Lidia), Gökhan Girginol (Mahsun), Lidia Indjova (Martina) e.a.

<< terug




Me before you

Ongewone of aanvankelijk onmogelijke liefdesrelaties vormen al sinds jaar en dag de voedingsbodem voor heel wat romantische (tragi)komedies. Zelden vertrekt men in een Hollywoodfilm echter vanuit de positie van een andersvalide zoals in Me before you. De film is gebaseerd op de bestseller van Jojo Moyes die tevens het scenario voor haar rekening nam. Niet minder dan 5 miljoen exemplaren werden wereldwijd al verkocht. De regie is in handen van een vrouw, de vrij onbekende Thea Sharrock. Me before you is meteen haar regiedebuut. Wat opvalt van bij de eerste beelden is de ongedwongen warmte die de film uitstraalt. Het doel van de regisseuse was dan ook trouw te blijven aan de toon en de sfeer van het boek. Een opzet waarin zij met verve geslaagd is !

Het verhaal is deels gebaseerd op ware feiten. De jonge Lou Clarke woont met haar familie in een afgelegen dorpje op het Engelse platteland waar zij een eentonig leventje leidt. Zonder duidelijke richting in haar leven hopt de eigenzinnige 26-jarige van baantje naar baantje. Tot zij op een dag wordt ingehuurd om de zorg op zich te nemen van William Traynor, een welgestelde jonge bankier wiens leven na een ongeluk grondig is veranderd. Vastgekluisterd in een rolstoel is hij een cynische man geworden waaruit alle levenslust is verdwenen. Vele verzorgers zijn al de revue gepasseerd, steeds zonder succes. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat Will in eerste instantie niets wil te maken hebben met de praatgrage flapuit die in kleurrijke leggings zijn woonkamer “onveilig” maakt. Maar Lou is vastberaden om hem te overtuigen dat het leven toch nog zin heeft. Samen brengen zij veel tijd met elkaar door en langzaam merken zij dat hun leven en hun hart een richting hebben gekozen waarvan zij beiden niet wisten dat deze bestond. Het is precies deze fantastische chemie tussen ogenschijnlijk twee tegenpolen die de film op een hoger niveau tilt. De rollen worden met veel inlevingsvermogen vertolkt door Emilia Clarke (bekend uit The Game of Thrones) en Sam Claflin (bekend uit The Hunger Games). Hun naturel is zo ontroerend, authentiek en ontwapenend dat het echt moeilijk is om geen traan te pinken.

Een andere grote troef van deze film zijn de fraaie, zonovergoten beelden. De kijker wordt aangetrokken door de zeer elegante en op en top Britse decors. Samen met de muziek en de ontwapenende humor zorgt de fotografie ervoor dat het nadenken over de zin en onzin van een leven met een beperking veel lichter en draaglijker wordt. Toch is de boodschap van de film niet mis te verstaan en de inzichten in de waarden van dergelijk leven kunnen ons als kijker zeker verrijken en inspireren. “Het is inderdaad de toeschouwer die de juiste balans moet opmaken en uit de film halen wat er kan uitgehaald worden, zich baserend op eigen ervaringen, hoop, schrik en zelfs vooroordelen”, zegt de regisseuse.

Me before you is een charmant, pretentieloos melodrama dat al vele harten heeft veroverd. Een ongewoon dramatisch liefdesverhaal ook dat toch doet nadenken over de ware zin van de liefde. Wanneer is liefde echt echt ? Om over na te denken in deze Valentijnperiode ! Nooit wordt de film flauw of te tranerig. De thema’s blijven herkenbaar en de gevoelens oprecht.

Om te besluiten willen we nog aanstippen dat de internetpolemiek die de film op de sociale netwerken inmiddels wereldwijd heeft losgeweekt het publiek verdeelt in twee kampen. Sommigen zijn ervan overtuigd dat de film andersvaliden aanzet om op te geven, terwijl anderen van mening zijn dat de prent juist op tal van manieren aantoont dat zulke mensen “normaal” zijn en ook gevoelens en verlangens hebben.


Regie: Thea Sharrock
Scenario: Jojo Moyes
Fotografie:
Muziek: Craig Armstrong
Montage:
Vertolking: Emilia Clarke (Lou Clark), Sam Claflin (William Traynor), Janet Mc Teer (Will’s mother), Charles Dance (Will’s father), Jenna Coleman (Lou’s sister) e.a.

<< terug




The imitation game

Zegt de naam Alan Turing je iets ? De kans is klein, maar zonder hem waren we misschien niet eens geboren. Zonder hem zou de Tweede Wereldoorlog namelijk nog een aantal jaren langer geduurd hebben en waren er nog miljoenen extra doden gevallen. Zonder hem hadden we misschien de computer niet gekend.

Na de Blizkrieg en de opmars van de Duitse troepen in het begin van de Tweede Wereldoorlog richt de Britse overheid de Government Code and Cipher School op, een crypto-analytische dienst die als doel heeft onderschepte gecodeerde berichten van de Duitsers te ontcijferen. Op die manier willen de Geallieerden controle krijgen over de Atlantische Oceaan en uiteindelijk de oorlog winnen. Daartoe worden de zes beste wiskundigen en schaakkampioenen verzameld. Het team werd bekend als de groep van Bletchley Park. Aan het hoofd van het team staat Alan Turing. Al op jonge leeftijd werd hij reeds als een genie beschouwd, wat tamelijk nefast blijkt voor zijn sociale vaardigheden en zijn verdraagzaamheid binnen hiërarchische structuren. Op de universiteit van Cambridge ontwikkelde hij reeds verschillende avant-gardistische theorieën over “computing machines” (prototypes voor onze hedendaagse computer), theorieën die hij nu eindelijk in de praktijk mag brengen.

Het Duitse Enigma-apparaat werd gebruikt zowel voor het coderen als decoderen. Steeds om middernacht wijzigen de Duitsers echter de instellingen. Deze achterhalen heeft daarom alleen zin op de dag zelf. Met puzzelen en met pen en papier lukt dit het team steeds niet op tijd. Een onmogelijke opdracht, volgens de wetenschappers van die tijd. Daarom komt Turing op het idee hiervoor een machine te bouwen. Het wordt een race tegen de tijd want het team wordt onder druk gezet door de autoriteiten die ongeduldig worden (dagelijks sneuvelen duizenden mensen) en Turing dreigen te ontslaan. Bovendien wordt het team geconfronteerd met allerlei intriges en dilemma’s, al dan niet georkestreerd door de Britse overheid. Zelfs een Russische spion dreigt roet in het eten te gooien.

Naast een oorlogsdrama is de film ook een interessante karakterstudie van een wiskundig genie, een briljante maar emotioneel gecompliceerde wetenschapper, een atypische persoonlijkheid met sociale gebreken en een diep geheim : Alan Turing is immers homoseksueel. Voortdurend zien we hem worstelen met zijn geaardheid, in een tijd waar homofilie strafbaar is bij wet.

The Imitation Game is een klassiek, meeslepend drama dat geen minuut verveelt en dank zij de vele komische toetsen wordt de dramatische sfeer vaak gebroken. De film beschikt nog over een aantal andere troeven : de fotografie is charmant, de muziek van Alexandre Desplat is meeslepend en de acteerprestaties zijn hoogstaand. Vooral Benedict Cumberbatch speelt subliem. Ongelooflijk hoe hij er in slaagt zijn gebrek aan humor grappig te doen overkomen en zijn asociaal gedrag innemend te maken. Terecht kreeg de film talrijke prijzen en nominaties.


Regie: Moten Tyldum
Scenario: Graham Moore naar het boek van Andrew Hodges
Fotografie: Oscar Faura
Muziek: Alexandre Desplat
Montage:
Vertolking: Benedict Cumberbatch (Alan Turing), Keira Knighley (Joan Clarke), Charles Dance (Denniston), Matthew Coode (Hugh Alexander), e.a.

<< terug




Les Cowboys

Thomas Bidegain is de scenarist van talrijke succesfilms zoals De rouille et d’os, Un prophète, Dheepan, A perdre la raison, La famille Bélier, e.a. De titel van zijn regiedebuut, Les Cowboys, is misleidend maar prikkelt onze nieuwsgierigheid. Voor alle duidelijkheid, het gaat hier niet om een Franse western, wel om een drama dat in het hedendaagse Frankrijk speelt. Maar dan wel in een hechte gemeenschap van “operette-cowboys” die in hun vrije tijd samenkomen om in de weidse prairie te genieten van country & western, rodeo’s en kampvuren. In de Rhônevallei blijkt die cowboycultuur springlevend te zijn.

Op zo’n bijeenkomst ontmoeten we Alain van wie de 16-jarige dochter na een rustiek dansje plotseling verdwijnt. Al vrij snel ontdekt hij dat zij er vanonder gemuisd is met haar moslimvriend en vreest dat zij vervolgens de prooi is geworden van islamitische radicalen. Alain wil ten allen prijzen zijn dochter terugvinden en bijt zich zo geobsedeerd vast in zijn queeste dat hij vervreemdt van vrouw en vrienden. Tegen wil en dank sleept hij ook zijn zoon Kid mee in het avontuur. De jonge kerel is zelfs bereid er zijn jeugd voor op te offeren. De tocht voert hen van Oost-Frankrijk naar Antwerpen en uiteindelijk naar Afghanistan. Het verhaal omspant een periode van 12 jaar bij het begin van de 21e eeuw, net de periode van de terroristische aanvallen in Madrid, Londen en New York. De zoektocht naar de redenen achter de beslissing van de dochter levert geen eenduidige antwoorden op. Vader en zoon hebben dezelfde missie maar wel met een totaal verschillend parcours. De vader belandt in een voor hem compleet onbekende wereld in verandering waar de codes van het oude Westen niet langer van toepassing zijn en waar hij als bange blanke man zijn oriëntatie kwijt is. De zoon van zijn kant ontdekt een nieuwe wereld en een nieuw evenwicht, al duurt het voor hem een tijdje om dit te vinden.

Precies over die overgang gaat de film, een moderne, hoopvolle western over de transformatie van die bange blanke man. En zo probeert Bidegain een realistisch beeld van Frankrijk te schetsen zonder te (ver)oordelen. Dat laat hij aan de kijker over ! En inderdaad, elke toeschouwer zal met zijn eigen versie naar buiten stappen. Toch wil de regisseur het Westen een spiegel voorhouden. Natuurlijk is hij het niet eens met de terroristische praktijken, maar hij zoekt naar wat de voedingsbodem zou kunnen zijn voor al die Syriësympathieën. Heeft het Westen niet de zaadjes gestrooid die maken dat zovele jongeren radicaliseren ? Bidegains boodschap, dat het gevaarlijk is te oordelen, dat er niet één waarheid is, heeft vandaag meer waarde dan ooit. Les Cowboys is een indrukwekkend verhaal, een meeslepende odyssee met een bijzonder actuele thematiek.

Uiteraard moet het hele cowboygebeuren gezien worden als een treffende metafoor. Misschien zijn wij allemaal wel een beetje cowboy die in de vreemdelingen, en de moslims in het bijzonder, nog altijd indianen zien die we niet kunnen of willen begrijpen en die altijd een bedreiging zullen vormen voor ons. Is de cowboygemeenschap geen miniatuurversie van een land of (in extenso) een continent in ontreddering dat zijn identiteit aan het verliezen is?

De film wordt gedragen door zeer krachtige acteerprestaties. Vooral de Belg François Damiens vertolkt met veel inlevingsvermogen de rol van de verbitterde maar hardleerse vader. De cameravoering is zeer efficiënt : indringende close-ups wisselen af met fabelachtig gesloten beelden van weidse landschappen. De indringende muziek draagt bij tot een beklemmende, obsessieve sfeer. Een andere grote troef van de film is dat verschillende filmgenres ingenieus verenigd worden. Les Cowboys begint als een mysterie over een jonge vrouw die verdwijnt, verandert in een donker drama over een vader en zijn zoon, evolueert naar een avonturenverhaal in een ver land, met de plot van een western, en eindigt in een romantisch drama.

Les Cowboys is een hedendaags fresco dat traditie en moderniteit, kleine en grote verhalen op virtuoze manier vermengd, een verhaal van simpele mensen in een grote boze wereld. Een niet te missen pareltje op het kroonjuweel van de Franse cinema.


Regie: Thomas Bidegain
Scenario: Noé Debré
Fotografie: Arnaud Potier
Muziek: Moritz Reich
Montage:
Vertolking: François Damiens (Alain), Antonia Campbell-Hughes (Emma), Finnegan Oldfield (Kid)

<< terug




Julieta

Julieta, een vrouw van rond de vijftig, staat op het punt om Madrid te verlaten om samen met haar minnaar Lorenzo een nieuw leven te beginnen in Portugal. Dan stuit zij op straat op een jeugdvriendin van haar enige dochter Antia met wie zij al jaren geen contact meer heeft, een trauma dat zij nog altijd niet verwerkt heeft. Dank zij die toevallige ontmoeting gaat zij nadenken over hoe het zover is kunnen komen. Zij zegt haar initieel plan op, keert terug naar het appartement waar zij met haar dochter woonde en begint haar een brief te schrijven om haar alles uit te leggen : hoe de pijnlijke breuk tot stand kwam, waar en wanneer Antia destijds verwekt werd en wat er met haar vader is gebeurd. Via een ingenieuze flashbackstructuur keren we samen met haar naar het verleden terug. Zoals wel vaker bij Almodovar omspant het verhaal generaties en locaties, en worden de emoties niet uit de weg gegaan. Kortom, de jongste film van de Spaanse grootmeester is opnieuw een grand cru, een mix van melodrama en zuiderse “noir”, gedrapeerd rond het soort “vrouw op de rand” waarmee hij in het verleden al menig succes boekte.

Toch is deze film veel uitgepuurder en ingetogener dan de barokke komedies en thrillers die Almodovar tot voor kort maakte, niet in het minst omdat hij geheel uit eigen beweging elke zinspeling op humor wilde vermijden. In de film wilde hij zich vooral concentreren op de stilte en de afwezigheid tussen twee personages, een moeder en een dochter, die meer op elkaar lijken dan zij wel denken. Zij hebben samengeleefd en hun relatie blijkt aan de buitenkant heel normaal, in de zin dat er ogenschijnlijk geen antecedenten of mysteries zijn. Maar dan verdwijnt de dochter voorgoed uit het leven van de moeder. De regisseur vat zijn film als volgt samen : Dat vertrek is iets mysterieus en vreselijk pijnlijk. Voor mij is het de stilte van de afwezigheid van een dierbare, iets wat niet te bevatten is. Zo’n mysterie bestaat binnen onze intiemste relaties, zelfs in familierelaties. De emoties en de pijn die daarbij aan de oppervlakte komen raken ons zo sterk omdat er geen humor is om ons op veilige aftand te houden. En om het met de woorden van het hoofdpersonage te zeggen : Alleen wie dezelfde pijn heeft meegemaakt kan het onbeschrijflijke verdriet van iemand begrijpen.

Ook op vormelijk vlak is Julieta een pareltje. Net zoals in zijn vorige films staan de vurige kleuren bijvoorbeeld in dienst van de behandelde thematiek of zijn zij de uitdrukking van de gevoelswereld van de personages. Ook de fetisjistische aandacht voor kleding en binnenhuisinrichting valt weer op. Indringende close-ups van vrouwengezichten wisselen af met strakke composities die wel symbolische schilderijen lijken. Alles baadt in een eigen esthetiek waarin elk detail bedacht is, alles schept een sublieme sfeer, ook al is het gedurfd of vaak niet zichtbaar, alles beantwoordt aan een hogere cultuur, alles maakt deel uit van een prachtige harmonie met alle mogelijke nuances. Tussen de bedrijven door strooit de erudiete cineast ook nu weer kwistig rond met verwijzingen naar bewonderde kunstenaars uit de schilderkunst, de architectuur, de beeldhouwkunst, de literatuur en de cinema. De film is trouwens gebaseerd op drie novellen van de Canadese schrijfster Alice Munro. Huiscomponist Alberto Iglesias levert ook nu weer een fraaie jazzy score af die zelfs de meest emotionele momenten een suspensevolle gloed geeft. En op het einde brengt Almodovar met het lied “Si tu te vas” een laatste groet aan Chavela Vargas, de bevriende, in 2012 overleden zangeres. In de mooi uitgebalanceerde cast tenslotte wisselen vertrouwde gezichten af met nieuwkomers die de personages met heel veel inlevingsvermogen gestalte geven.

Julieta is als een virtuoos geregisseerde droom waarin passie, tragedie, schuld, vergeving, mysterie, eros en thanatos samenkomen. De film behoort tot het allerbeste werk van Pedro Almodovar. Een waardige afsluiter van ons seizoen !


Regie: Pedro Almodovar
Scenario: Pedro Almodovar naar Alice Munro
Fotografie: Jean-Claude Larrieu
Muziek: Alberto Iglesias
Montage:
Vertolking: Emma Suarez (Julieta), Adriana Ugarte (jonge Julieta), Daniel Grao (Xoan), Dario Grandinetti (Lorenzo), Michelle Jenner (Beatriz), e.a.

<< terug




???

Tekst volgt...


Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:

<< terug